2.000 συνδρομητές επιστρέφουν στον ΟΤΕ κάθε μήνα.

Σύμφωνα με άρθρο της Ημερησίας έχει
καταγραφεί μια τάση επιστροφής των
συνδρομητών στον ΟΤΕ. Οι συνδρομητές αυτοί
ανέρχονται σε 1.000 με 2.000 το μήνα. Πρόκειται
για συνδρομητές σταθερής τηλεφωνίας οι
οποίοι είχαν εγκαταλείψει τον ΟΤΕ για
κάποιον εναλλακτικό πάροχο.

Το κυριότερο κίνητρο των συνδρομητών για να
εγκαταλείψουν τον ΟΤΕ, είναι η έλλειψη
παγίου στους εναλλακτικούς παρόχους.

Η επιστροφή των συνδρομητών οφείλεται στις
κακές υπηρεσίες των εναλλακτικών παρόχων.
Οι περισσότεροι συνδρομητές έχουν γίνει
μάρτυρες τεράστιων καθυστερήσεων, κακής
εξυπηρέτησης και κακής υποστήριξης βλαβών.

Αυτές οι απαράδεκτες συνθήκες είναι
απολύτως αναμενόμενες καθώς οι
περισσότεροι εναλλακτικοί πάροχοι έχουν
τεράστια χρέη και εφαρμόζουν χαμηλή
τιμολόγηση για να ανταγωνιστούν τον ΟΤΕ,
μειώνοντας έτσι το περιθώριο κέρδους τους.

Με αυτές τις συνθήκες, αναγκάζονται να
προχωρήσουν σε περικοπές ακόμη και στον
αριθμό και την ποιότητα των υπαλλήλων.
Προσωπικά δεν έχω μιλήσει ποτέ με υπάλληλο
της τεχνικής υποστήριξης που να ξέρει τι
του γίνεται. Οι περισσότεροι αρκούνται να
διαβάζουν γενικές οδηγίες αντιμετώπισης
προβλημάτων, οι οποίες θα μπορούσαν
κάλλιστα να αναρτώνται στο site των παρόχων
(βέβαια οι πάροχοι βγάζουν λεφτά και από τη
χρέωση του τηλεφωνήματος στην τεχνική
υποστήριξη).

Παρόλα αυτά τα στατιστικά δείχνουν ότι
πολλοί συνδρομητές ικανοποιούνται από την
κατάργηση του παγίου των 30 ευρώ και δεν
τους απασχολεί η ποιότητα υπηρεσιών. Το 2007,
274.000 συνδρομητές εγκατέλειψαν τον ΟΤΕ (23.000
κατά μέσο όρο το μήνα).

Από αυτούς το 5-10% επιστρέφει μετανοημένο
στον ΟΤΕ. Το ποσοστό είναι πολύ υψηλό για να
αγνοηθεί.

8,5 ευρώ το κέρδος του ΟΤΕ από κάθε γραμμή LLU.

Η αποδέσμευση συνδρομητών από τον ΟΤΕ και η
προσχώρηση τους στο πελατολόγιο των
εναλλακτικών παρόχων στερεί από τον ΟΤΕ τα
κέρδη από την κατανάλωση και το πάγιο των 15
ευρώ.

Από την άλλη πλευρά ωστόσο ο ΟΤΕ κερδίζει 8,5
ευρώ από τη μίσθωση κάθε γραμμής.

Για να κάνουμε τα πράγματα πιο καθαρά:
Όλες οι γραμμές που καταλήγουν στα σπίτια
μας ανήκουν στον ΟΤΕ. Το κόστος για τους
εναλλακτικούς παρόχους είναι απαγορεύτικό
για να αρχίζουν να σκάβουν και να
εγκαθιστούν δικές τους γραμμές σε κάθε
σπίτι. Επομένως τις γραμμές αυτές τις
νοικιάζουν από τον ΟΤΕ και στη συνέχεια τις
παρέχουν στους καταναλωτές.

Ο ΟΤΕ κερδίζει 8,5 ευρώ καθάρά, παρέχοντας
μια χάλκινη γραμμή της οποίας το κόστος
έχει ήδη αποσβέσει.

Η ποιότητα δεν ενδιαφέρει

107.000 πελάτες σταθερής τηλεφωνίας
αποδεσμεύτηκαν από τον ΟΤΕ και πήγαν σε
εναλλακτικούς παρόχους.

Ο σημαντικός αυτός αριθμός πελατών
αποτελεί ισχυρή ένδειξη ότι ένα μέρος των
πελατών ενδιαφέρεται πρωτίστως για τις
φθηνές τιμές παρά για την ποιότητα
υπηρεσιών (όποιος έχει ζητήσει τη βοήθεια
της υπηρεσίας υποστήριξης εναλλακτικών
παρόχων καταλαβαίνει σε ποια ποιότητα
εξυπηρέτησης αναφερόμαστε).

Παγιδευμένοι ... στην ευρυζωνικότητα

Η εφημερίδα Τα Νέα πριν από μερικές εβδομάδες είχε ένα εξαιρετικό άρθρο το οποίο παρουσίαζε ανάγλυφα την κατάσταση στην άγρια ελληνική πραγματικότητα της ευρυζωνικότητας.

Ξεκινούσε με έναν καημένο τύπο που αποφάσισε να φύγει από τον ΟΤΕ και να πάει σε άλλο πάροχο με αποτέλεσμα να είναι χωρίς σύνδεση από το Νοέμβριο.

Είναι πράγματι λυπηρό ένας μεγάλος οργανισμός σαν τον ΟΤΕ να «παίζει καθυστερήσεις» για να συγκρατήσει τους συνδρομητές του.

Τα περισσότερα τάματα στις εκκλησιές ανήκουν πλέον σε συνδρομητές ευρυζωνικών συνδέσεων καθώς, όπως αναφέρεται στο άρθρο, για τις επισκευές των βλαβών μπορεί να χρειαστούν μέχρι και 20 ημέρες.

Προσωπικά, γνωρίζω (μεγάλη) εταιρία με κύρια δραστηριότητα στο διαδίκτυο η οποία στην μεταστέγασή της περίμενε ένα μήνα για νέα 2 μεγάβιτη σύνδεση.

Όταν το κράτος ανταγωνίζεται τον εαυτό του.

Τι κοινό έχουν ο ΟΤΕ, η Forthnet, η TELLAS και η Voicenet;

Όλες οι παραπάνω εταιρίες ανήκουν σε ΔΕΚΟ ή
οργανισμούς του δημοσίου

Στην Ελλάδα παρατηρείται το παράδοξο
φαινόμενο οι τρεις από τις 5 μεγαλύτερες
εταιρίες τηλεπικοινωνιών, να έχουν
κατασκευαστεί με τη συνδρομή του δημοσίου.

Στη Forthnet το ΙΤΕ μέχρι πρόσφατα είχε το 20%,
στην ΤΕLLAS η ΔΕΗ έχει σχεδόν το 50% και η Voicenet
έχει εξαγοραστεί από τον ΟΤΕ και
δραστηριοποιείται στο VoIP.

Έτσι έχουμε το απίστευτο φαινόμενο το
κράτος να ανταγωνίζεται τον εαυτό του.

Κάτω από τέτοιες συνθήκες πως είναι δυνατόν
να απελευθερωθεί η αγορά; Για ποιο λόγο μια
ιδιωτική εταιρία να ρισκάρει την είσοδό
της στην ελληνική αγορά τηλεπικοινωνιών;

Τα χρέη των εναλλακτικών παρόχων.

Πάνω από 100 εκατ. ευρώ οι οφειλές των
εναλλακτικών παρόχων στον ΟΤΕ σύμφωνα με
στοιχεία των συνδικαλιστών του ΟΤΕ.

Οι οφειλές αυτές αφορούν μισθώσεις
κυκλωμάτων καθώς οι εναλλακτικοί πάροχοι
δεν έχουν πλήρες δίκτυο και χρησιμοποιούν
μεγάλο μέρος του δικτύου του ΟΤΕ.

Ήδη κάποιες εταιρίες που έκλεισαν άφησαν
αρκετά εκατ. «φέσι» στον ΟΤΕ.

Αυτό είναι το παράδοξο της απελευθέρωσης, η
οποία λειτουργεί καταχρηστικά και χωρίς
κανόνες.

Αυτά τα 100 εκατ. απώλειας εσόδων θα κληθούν
έμμεσα ή άμεσα να τα επωμιστούν οι
φορολογούμενοι, την ίδια στιγμή που
κάποιοι από τους ιδιοκτήτες των
εναλλακτικών παρόχων πλουτίζουν.

Η τιμολογιακή πολιτική των παρόχων Internet (2006)

Στη μείωση του ψηφιακού χάσματος δεν βοηθά η τιμολογιακή πολιτική των τηλεπικοινωνιακών εταιριών.

Το μεγαλύτερο μέρος του οπτικού δικτύου του ΟΤΕ παραμένει αχρησιμοποίητο – πληροφορίες αναφέρουν ότι από τις 188 οπτικές ίνες που είναι εγκατεστημένες μεταξύ Αθήνας-Θεσσαλονίκης χρησιμοποιούνται μόνο οι 10.

Παρόλα αυτά ο ΟΤΕ συνεχίζει να εξαρτά τη τιμή πρόσβασης στο διαδίκτυο από τον αριθμό των χρηστών ακολουθώντας μια στρατηγική υψηλού συντελεστή κέρδους – προσφέροντας ακριβή πρόσβαση σε λίγους.

Η εναλλακτική στρατηγική του χαμηλού συντελεστή κέρδους με στόχο της ενθάρρυνση της κατανάλωσης – φθηνή πρόσβαση σε πολλούς – δεν έχει επιλεγεί.

Παρόμοια τακτική ακολουθούν και οι εναλλακτικοί πάροχοι.

Πρόσφατα δημοσιεύματα μετέφεραν τις έντονες αντιδράσεις των εναλλακτικών παρόχων στις εξαγγελίες για το φθηνό Ίντερνετ στους φοιτητές.

Σαν αφορμή των αντιδράσεων αναφερόταν ότι τα χαμηλά έσοδα δεν θα επιτρέψουν απόσβεση των επενδύσεων.

Τα παραπάνω αποτελούν ενδείξεις ότι η ελληνική αγορά τηλεπικοινωνιών κινείται με βραχυπρόθεσμη στρατηγική δημιουργίας άμεσου κέρδους.

Είναι ενδιαφέρον ότι οι εταιρίες αρνούνται ή αδυνατούν να κάνουν μακροπρόθεσμες επενδύσεις που θα οδηγήσουν στην αύξηση των χρηστών του Ίντερνετ.